JAK ROZMAWIAĆ Z MŁODZIEŻĄ O NIENAWIŚCI...?

Na początku kilka wskazówek o tym, jak rozmawiać z dziećmi/młodzieżą o ostatnich tragicznych  wydarzeniach, które miały miejsce w Gdańsku.

1. Należy mówić prawdę dziecku, ale używając terminologii zrozumiałej dla danej grupy wiekowej. 

2. Dorosły nie powinien okazywać własnych, silnych emocji.

3. Trzeba wyjaśnić, że czasami inni ludzie zachowują się w sposób niezrozumiały dla pozostałych i trudno stwierdzić, dlaczego tak a nie inaczej się zachowują. 

4. W rozmowie należy podkreślić izolację sprawcy od społeczeństwa, aby zapewnić bezpieczeństwo pozostałym. Tu trzeba też zapewnić, że dziecko jest bezpieczne i nic złego mu się nie wydarzy.

5.  Należy nazwać swoje uczucia i zapytać o emocje dziecka. Wspólna rozmowa pozwoli zrozumieć atmosferę wydarzeń oraz łatwiej przejść przez trudny czas.

6. Jeśli powyższe rady nie pomogą, należy skonsultować się ze specjalistą dostępnym w szkole lub poza nią.

Lekcja o nienawiści, szacunku i życzliwości...

1. Na początku lekcji zadajemy pytanie: Czy wiecie, co kryje się pod hasłem: mowa nienawiści? - burza mózgów.

Gdzie możemy się spotkać z tym zjawiskiem (media, internet, bezpośrednie rozmowy, przestrzeń publiczna, np. graffiti).

2. Czytamy i interpretujemy wiersz "Nienawiść" Wisławy Szymborskiej:

Spójrzcie, jak wciąż sprawna,
Jak dobrze się trzyma
w naszym stuleciu nienawiść.
Jak lekko bierze wysokie przeszkody.
Jakie to łatwe dla niej - skoczyć, dopaść.

Nie jest jak inne uczucia.
Starsza i młodsza od nich równocześnie.
Sama rodzi przyczyny, które ją budzą do życia.
Jeśli zasypia, to nigdy snem wiecznym.

Religia nie religia -
byle przyklęknąć na starcie.
Ojczyzna nie ojczyzna -
byle się zerwać do biegu.
Niezła i sprawiedliwość na początek.
Potem już pędzi sama.
Nienawiść. Nienawiść.
Twarz jej wykrzywia grymas
ekstazy miłosnej.

Ach, te inne uczucia -
cherlawe i ślamazarne.
Od kiedy to braterstwo
może liczyć na tłumy?
Współczucie czy kiedykolwiek
pierwsze dobiło do mety?
Porywa tylko ona, która swoje wie.

Zdolna, pojętna, bardzo pracowita.
Czy trzeba mówić ile ułożyła pieśni.
Ile stronic historii ponumerowała.
Ila dywanów z ludzi porozpościerała
na ilu placach, stadionach.

Nie okłamujmy się:
potrafi tworzyć piętno.
Wspaniałe są jej łuny czarną nocą.
Świetne kłęby wybuchów o różanym świcie.
Trudno odmówić patosu ruinom
i rubasznego humoru
krzepko sterczącej nad nimi kolumnie.

Jest mistrzynią kontrastu
między łoskotem a ciszą,
między czerwoną krwią a białym śniegiem.
A nade wszystko nigdy jej nie nudzi
motyw schludnego oprawcy
nad splugawioną ofiarą.

Do nowych zadań w każdej chwili gotowa.
Jeżeli musi poczekać, poczeka.
Mówią, że ślepa. Ślepa?
Ma bystre oczy snajpera
i śmiało patrzy w przyszłość
- ona jedna.


3. Zadajemy pytania pomocnicze przy interpretacji, dyskutujemy: 

Jak podmiot liryczny mówi o nienawiści? Jakiego środka stylistycznego używa tworzą wizerunek nienawiści? (personifikacja) Czemu ma to służyć? 
Gdzie w wierszu występuje ironia? Dlaczego nienawiść jest nazwana "mistrzynią kontrastu"? Jak rozumieć słowa: "ma bystre oczy snajpera". Dlaczego nigdy nie zasypia? Co mówi o innych uczuciach podmiot liryczny? Jak je określa? Jaką rolę odegrała nienawiść w historii? 



4. Następnie włączamy film "Niebezpieczeństwo milczenia", link poniżej:
https://www.ted.com/talks/clint_smith_the_danger_of_silence?language=pl#t-238841 

5. Dyskutujemy z młodzieżą: Jak autor przemówienia widzi milczenie? Czy brak reakcji na otaczające nas zło jest wyjściem z sytuacji? Dlaczego warto wyrażać własne zdanie? O czym świadczy fakt, że mamy własne zdanie? W jaki sposób autor nawiązuje do zła na świecie? Czy zdarzały się sytuacje, kiedy milczeliście? Jak się wtedy czuliście? Dlaczego ludzie boją się wyrażać własne zdanie? Kiedy powinniśmy wyrażać własne zdanie?

Zaznaczamy, że reakcja na wszelkie przejawy dyskryminacji jest bardzo potrzebna.

6. Na potwierdzenie tych słów, włączamy film z kampanii Warszawskie Dni Różnorodności:

7. Rozmawiamy o przedstawionej sytuacji. Jak zachowuje się agresor, atakowany, pasażerowie? Kto zareagował poprawnie? Na czym polegała odpowiednia reakcja na dyskryminację? Co uświadamia nam ta sytuacja? 

Tu analizujemy rożne przykłady sprzeciwu wobec mowy nienawiści. 

8. Następnie odczytujemy wiersz Rafała Bryndala "Szacunek":

Nie musimy się kochać
nie musimy się lubić
całkiem inne powody
mieć możemy do chluby

Maszerować możemy
W przeciwstawnych pochodach
nie musimy też sobie
nawet ręki chcieć podać

Nic nie musi nas łączyć
 spać możemy osobno
I inaczej oceniać
czego robić nie wolno

Nie musimy obchodzić
nigdy tych samych rocznic
I w tych samych kościołach
Poszukiwać wyroczni

Nie musimy się zgadzać
Kto jest lepszym Polakiem
Kto zasłużył na deser
Kto jest z prawem na bakier

(...)
nie musimy wysyłać
sobie kartek na święta

Nie musimy na fejsie
bywać w gronie znajomych
i z tych samych powodów
ze wzruszenia łzy ronić

Lecz ze względu na przyszłość
i dla przodków szacunek
wciąż musimy próbować
aby siebie zrozumieć

9. Dyskutujemy o roli szacunku w społeczeństwie? Dlaczego szacunek jest tak ważny w codziennych relacjach międzyludzkich? Co zmienia szacunek, w czym pomaga? Odwołujemy się tu do idei szacunku, który powinien być wpisany w patriotyzm każdego współczesnego Polaka. 

10. Na koniec dzielimy klasę na grupy. Każdy zespół otrzymuje inną grafikę i interpretuje ją pod kątem pozytywnych reakcji i zachowań potrzebnych światu.

11. Jak walczyć z nienawiścią? - uczniowie w grupach tworzą odpowiedzi i omawiają na forum klasy swoje wnioski.

Anna Konarzewska 

LEKCJE W UPALNE DNI

 Pomysł czwarty...

źródło: https://www.2duerighe.com/cinema/back-to-the-movies-cinema/92911-venezia-2017-ambiente-e-immigrazione-alla-biennale-cinema-2017.html

 Lekcja z teledyskami...

Poniższą lekcję możemy wykorzystać na języku polskim oraz godzinie wychowawczej. Jest jednak tak uniwersalna, że nawet nauczyciel biologii, geografii, etyki czy psycholog coś znajdą w niej dla siebie. Ja oczywiście wykorzystałam lekcję na języku polskim, a zainspirowała mnie moja młodzież, gdy omawiałam z nimi temat maturalny: Jak artyści przedstawiają i oceniają świat? 

Zaczęliśmy od omawiania tekstu Czesława Niemena "Dziwny jest ten świat".

Dziwny jest ten świat,
gdzie jeszcze wciąż
mieści się wiele zła.
I dziwne jest to,
że od tylu lat
człowiekiem gardzi człowiek.

Dziwny ten świat,
świat ludzkich spraw,
czasem aż wstyd przyznać się.
A jednak często jest,
że ktoś słowem złym
zabija tak, jak nożem.

Lecz ludzi dobrej woli jest więcej
i mocno wierzę w to,
że ten świat
nie zginie nigdy dzięki nim.
Nie! Nie! Nie! Nie!
Przyszedł już czas,
najwyższy czas,
nienawiść zniszczyć w sobie.

Lecz ludzi dobrej woli jest więcej
i mocno wierzę w to,
że ten świat
nie zginie nigdy dzięki nim.
Nie! Nie! Nie! Nie! Nie!
Nadszedł już czas,
najwyższy czas,
nienawiść zniszczyć w sobie.

Podczas samodzielnego czytania możemy włączyć wykonanie Niemena. 

Uczniowie metodą burzy mózgów omawiają tekst pod kątem poetyckim. Wyszukują określania dotyczące świata, ludzi. Próbują znaleźć ocenę, komentarz piosenkarza. Wyszukują językowe środki ekspresji i omawiają ich funkcje w tekście. 

Następnie komentują grafikę pt. "Matka natura".

Kolejnym krokiem jest teledysk Michaela Jacksona "Earth song". 

Obrazy są tu istotne. Młodzież słucha i spisuje na kartkach ważne elementy z wideoklipu, zastanawia się nad tym,  jak przedstawia i ocenia świat słynny muzyk.

Co symbolizuje ziemia w teledysku? Jak ludzie traktują świat?

Następny teledysk należy do rodzaju muzyki, która prawdopodobnie jest bliższa młodzieży. Childish Gambino w utworze "This is America" zwraca uwagę na wiele różnych aspektów współczesnego świata. Ameryka w tytule jest tylko pretekstem do rozmowy na temat, panującego na świecie zła, nietolerancji, niewolnictwa, rasizmu, znieczulicy społecznej.

Tu podczas omawiania zwracamy uwagę na dwa plany teledysku: pierwszy z piosenkarzem i grupą tańczących osób, a drugi dzieje się obok i za plecami tych na pierwszym planie! Nie bez powodu taki zabieg został tutaj użyty. Symbolizuje to prawdopodobnie światopogląd współczesnych ludzi-  nie chcemy widzieć zła panującego na świecie, bo nas nie dotyczy, uśmiechamy się, show i zabawa są ważniejsze, żyjemy tu i teraz. Nie obchodzi nas to, co dzieje się wokół. To też świat kreowany przez media, które nie pokazują całej prawdy. Kamuflują rzeczywistość. Ameryka zawsze symbolizowała marzenia, a ten teledysk odsłania drugą stronę medalu tego państwa. Możemy to odnieść również do całego świata.

Występują tu dwie kury w tle: brązowa i biała- symbol różnorodności świata, rasizmu. Czarna postać na białym koniu oznacza śmierć, na którą nikt nie zwraca tu szczególnej uwagi. Morderstwa, rabunki, terroryzm są na porządku dziennym. Ostatnia scena ucieczki jest bardzo wymowna. Może oznaczać ucieczkę przed złem świata, rasizm, osamotnienie człowieka.

Musicie obejrzeć, a doszukacie się więcej symboli.

Ostatnią moją propozycją muzyczną będzie wideoklip o roli mediów społecznościowych. Tu na pewno powstanie żywa dyskusja i o to chodzi. Zapraszam do obejrzenia i wysłuchania "Carmen" Stromae.

Niebieski ptaszek symbolizuje znany portal- Twitter. Wystarczy uważnie oglądać, a spostrzeżenia do tematu same nasuną się podczas dyskusji.

Na koniec uczniowie w grupach spisują wnioski, dotyczące oceny świata przez artystów w przytoczonych powyżej tekstach kultury. Dzielimy się nimi na forum klasy.

Wymieniamy konteksty literackie i filmowe.

Takie lekcje są zawsze udane, bo problemy współczesnego świata to bliski i nieobcy temat dla naszych nastolatków. Na pewno nie będzie to stracony czas! Gwarantuję!

Anna Konarzewska

LEKCJA WYCHOWAWCZA O  SOMALII, TOLERANCJI I STEREOTYPACH ...

"Nikt nie rodzi się nienawidząc drugiego człowieka z powodu koloru jego skóry, pochodzenia lub wyznania. Ludzie muszą nauczyć się nienawidzić, a skoro są w stanie to zrobić, to są również w stanie nauczyć się kochać, ponieważ miłość jest bliższa ludzkiemu sercu niż jej przeciwność."

Nelson Mandela

Jak rozmawiać z młodzieżą o innej kulturze, obyczajach i przede wszystkim o tolerancji? To tematy, które powinny być poruszane w szkole! Nie można obok nich przechodzić obojętnie. Przypomnijcie sobie przemówienie Mariana Turskiego, które miało miejsce w rocznicę wyzwolenia Auschwitz, w  styczniu 2020 roku. Pomyślcie o wypowiedzianych głośno wtedy słowach byłego więźnia tegoż obozu. Współczesny świat powinien kierować się 11.przykazaniem, które brzmi "Nie bądź obojętny". Obojętność to przyzwolenie na zło. Nasz naród, dotknięty nazizmem powinien wiedzieć, co czuje osoba wykluczona. Historia Polski wyraźnie przestrzega Nas przed obojętnością, przed zgodą na nienawiść rasową, religijną, etniczną... Człowieka nie powinno się oceniać po kolorze skóry, płci, tożsamości płciowej, orientacji seksualnej,  wyznaniu czy pochodzeniu, ale po jego czynach. Tolerancja ma też swoje granice - Nie można tolerować zła i nienawiści. Jeśli ktoś twierdzi, że na świecie nie ma nienawiści, to nie żyje na tej planecie!

Jesteśmy obywatelami świata, wszyscy ludzie są sobie równi. Każdy człowiek kieruje się w życiu swoimi wartościami, tak samo mocno kocha i walczy o to, co szanuje. Tak samo tęskni i odczuwa smutek. W końcu - tak samo chce lepszego świata dla swoich dzieci. 

Tematu tolerancji i stereotypów nie można traktować jak niepotrzebnych światu! Popatrzmy nie tylko na nasz kraj, ale na cały świat. Ludziom potrzebna jest zgoda i poszanowanie godności osobistej. Nie można być obojętnym na to, co obserwujemy, co słyszymy, co widzimy. 

Zaprosiłam na lekcję wychowawczą niesamowitego gościa, prowadzącego w Polsce "Fundację dla Somalii". Elmi Abdi urodził się w Mogadiszu, w Somalii. Od 23 lat mieszka w Polsce.  Przybył tutaj po wojnie domowej w swojej ojczyźnie. Opowiadał Moim Wychowankom o tym, jak wyglądał jego pierwszy dzień w naszym kraju. Nie było to łatwe, dlatego otworzył "Fundację dla Somalii", która dzisiaj pomaga nie tylko uchodźcom z Somalii, ale z każdego innego kraju. Najwięcej wsparcia psychologicznego, prawnego, edukacyjnego i zawodowego otrzymują od fundacji imigranci z Ukrainy. Elmi podkreślił, że zmagał się z trzema stereotypami, dotyczącymi jego pochodzenia (uchodźca), wiary (muzułmanin) i rasy (czarnoskóry). Te trzy cechy miały decydować o tym, jakim jest człowiekiem, mimo to pokochał nasz kraj, bo znaleźli się ludzie, którzy mu pomogli zapuścić tutaj korzenie. Wzruszające były słowa naszego gościa, kiedy powiedział: "Ludzie nie patrzą na to kim jestem, nie pytają się o to, jakim jestem człowiekiem, tylko oceniają powierzchownie, szufladkując: uchodźca, muzułmanin i czarnoskóry". Te słowa pokazują powierzchowność ludzkiego patrzenia na świat. Naszego bohatera dzisiejszej lekcji bardzo bolą słowa: "Polska dla Polaków"! Podkreślił, że w czasie II wojny światowej Polacy również szukali schronienia w Afryce - do dziś zachowały się tam kościoły polskie jako symbol tamtych wydarzeń. Elmi wspomniał też o swoich obawach związanych z narastającą niechęcią do inności na świecie. Jednak wierzy w człowieczeństwo. Miał łzy w oczach, kiedy opowiadał o swojej mamie, o tęsknocie za nią. Moi uczniowie zadali pytanie: "Jakimi wartościami w życiu kieruje się Somalijczyk?". Elmi odpowiedział, że najwyższą wartością jest rodzina. Zobaczcie, ile łączy ludzi - Nas - pochodzących z odległych sobie geograficznie i kulturowo krajów. Dlaczego nie widzimy tego, co łączy? Podczas długiej rozmowy padały pytania uczniów m.in. o piratów z Somalii. Przecież każdy z nas widział m.in. film pt. "Kapitan Philips" z Tomem Hanks'em. Poznaliśmy źródła piractwa u brzegów Somalii. Były też pytania o brutalny rytuał obrzezania kobiet. Rozmawialiśmy też o Waris Dirie i jej przeżyciach. Poza tym uczniowie pytali o tolerancyjność Polaków i Somalijczyków, o wybory prezydenta w Somalii, o gospodarkę tego państwa, o edukację i jej stan, o małżeństwa w Somalii i o pozycję kobiet w Somalii. 

Lekcja mogłaby trwać w nieskończoność, gdyby nie nasze inne obowiązki. Pięknie słuchało się opowieści o Somalii, o tym, że ważną cechą wielu Polaków jest gościnność, o tym, jak ważna jest TOLERANCJA!

Mam nadzieję, myśląc za Czesławem Niemenem, że "ludzi dobrej woli jest więcej". Wierzę w ludzi i wiem, że Moi Uczniowie na pewno nie przejdą obojętnie obok tego, o czym mówił Elmi Abdi. 

Tutaj znajdziecie namiar na fundację, która prowadzi Elmi: http://fds.org.pl/

Moja klasa w nowym roku szkolnym zorganizuje jakieś przedsięwzięcie, aby wesprzeć działania Elmiego. Wszyscy byli pod ogromnym wrażeniem osoby naszego gościa. 

A tutaj materiał, o którym mówił też Elmi podczas naszej lekcji: https://www.youtube.com/watch?v=UuMO329oPOY

Kochani, nie mówcie, że nie macie wpływu na świat, na edukację! To nieprawda! My, Nauczyciele powinniśmy wspólnie z Uczniami zmieniać rzeczywistość na lepszą! Nie dajcie sobie wmówić, że to ideologia i pseudonowoczesność! To ludzie! To humanizm! Życzę Wam odwagi i siły! Współczesną EDUKACJĘ tworzą ludzie, którzy kochają innych ludzi!

Edukacja jest najpotężniejszą bronią, której możesz użyć, aby zmienić świat.

Nelson Mandela

Anna Konarzewska

RODZICU- ODWAŻ SIĘ MÓWIĆ! 

ZAAKCEPTUJ!

WARSZTATY PEDAGOGIZUJĄCE DLA RODZICÓW O HOMOFOBII...

"Zanim powiecie 'amen' w domu lub w miejscu modlitwy, zastanówcie się! Pamiętajcie, dziecko słucha." 
(film"Modlitwy za Bobby'ego")

Lekceważenie tematu homofobii w szkole nie jest rozwiązaniem. Unikanie problemu często powoduje sytuacje przyzwolenia na dyskryminację osób homoseksualnych, bo skoro nikt nie mówi o tym w szkole to znaczy, że to coś dziwnego i nienormalnego. Edukowanie młodzieży to jedno! O czym pisałam w ostatnim poście. Edukowanie rodziców to drugie! 

1. Informujemy rodziców przed wywiadówką, że mamy zamiar przeprowadzić warsztaty na temat homoseksualizmu. Być może nie każdy będzie chciał uczestniczyć, ale zaznaczcie, że jest to dość istotny temat i trzeba o nim po prostu porozmawiać.

2. Na początek czytamy fragment wypowiedzi Mike'a Urbaniaka, znanego publicysty, który po samobójstwie Dominika z Bieżunia, opublikował taki tekst: "Nazywali mnie pedałem, ciotą, znęcali się nade mną, a ja bałem się powiedzieć o tym moim rodzicom.

I nie wyłem dlatego, że byłem mazgajem, ale z upokorzenia. Kompletnego upokorzenia. I bezsilności. Nie zrozumie tego nikt, kto nie doświadczył ciągłego prześladowania przez rówieśników. Wstajesz rano, szykujesz się do szkoły i już wiesz, że dziś ktoś, zupełnie bezinteresownie, spróbuje cię obrazić, upokorzyć, wyśmiać. Tuż przed wyjściem z domu stajesz jeszcze ostatni raz przed lustrem i sprawdzasz, czy nie wyglądasz zbyt "pedalsko". Może masz jakiś element garderoby, który coś sprowokuje? Sprawdzasz wszystko podwójnie. Bo przecież to jest twoja wina. Tak czujesz.

Musisz mieć grubą skórę, inaczej nie wytrzymasz. Tak jak 14-letni Dominik z Bieżunia, który pewnego dnia napisał do swojej mamy list, w którym ją bardzo przeprasza, ale dalej już nie da rady. Nie da rady wysłuchiwać codziennie, że jest "pedziem". Dominik odebrał sobie życie. Nie on jeden. Na Facebooku pojawił się fanpejdż: "Dobrze, że zdechł".

Moja historia działa się w czasach przedinternetowych, przed spektakularnym rozkwitem polskiego cyberhejtu i przed intensywną obecnością tematów LGBT w mediach. Prawicowi politycy nie szczuli na gejów i lesbijki, nie ziała w naszą stronę zmasowana nienawiść "niepokornej" prasy, nie zajmowali się nami księża i biskupi, którzy dziś postawili sobie za cel dehumanizację osób LGBT. Jakże łatwo jest z takim wsparciem wybrać sobie ofiarę i doprowadzić ją do samobójczej śmierci. Wiedząc w dodatku, że nie może głośno wołać o pomoc. Bo do kogo? Do kogo miał się zwrócić w swojej niewielkiej miejscowości Dominik, jeśli nawet paraliżujący strach przed reakcją najbliższych nie pozwolił mu szukać ratunku u własnej mamy? Dzieciaki odkrywające swoją homoseksualność są często w pułapce bez wyjścia. Wiedzą o tym doskonale ich prześladowcy. Wiedzą, że najpewniej nikomu o swojej sytuacji nie powiedzą."

3. Rozmawiamy z rodzicami o uczuciach osób homoseksualnych, o tym jak spostrzegają  świat i jak świat ich ocenia. Komentujemy sytuację osób homoseksualnych w Polsce. Zaznaczamy rolę internetu i hejtu w prześladowaniu.

4. Następnie czytamy wypowiedzi młodzieży homoseksualnej: 

a) "Powiedziałam mamie, która później powiedziała ojcu. Zapytała: "to ty jesteś pedałem?", po czym usiadła i zaczęła płakać. Bardzo mnie to zabolało, bo nie jestem pedałem tylko gejem- to różnica. Ale jeszcze bardziej zabolały mnie łzy matki."- Uczeń, lat 18

b) "Najważniejsze jest wsparcie bliskich, ja je mam, ale nie każdy ma takie szczęście" - Uczeń, lat 17

c) "Nie mogę się ujawniać w szkole. To przykre i bolesne. Muszę udawać kogoś, kim nie jestem".- Uczennica, lat 16.

Rozmawiamy z rodzicami o tym wypowiedziach. Wypisujemy, co jest ważne dla dziecka homoseksualnego. Co czuje? Jakie reakcje rodziców są zabronione. 

5. Następnie włączamy fragment filmu: "Modlitwy za Bobby'ego" (sekwencja 37.00- 40.27). Po obejrzeniu rozmawiamy z rodzicami o postawie matki. Dlaczego tak się zachowuje? Jak powinna się zachować?

     6. Wyświetlamy kolejny fragment filmu „Modlitwy za Bobby’ego” ( 17.00- 17.50) . Zespół rodziców pracuje nad stereotypami na temat osób homoseksualnych. Po 10 minutach następuje prezentacja. Dyskutujemy. ( Stereotypy: homoseksualizm jest nienaturalny, homoseksualizm jest chorobą, homoseksualiści molestują dzieci, nigdy nie spotkałem osoby homoseksualnej, często zmieniają partnerów, homoseksualizm można sobie wybrać, to można wyleczyć, to tylko krótkotrwałe, psycholog i psychiatra pomoże,  nie należy się obnosić ze swoją orientacją, to wina genów, wychowania, jest grzechem, jest zagrożeniem…)

7  7. Kolejnym krokiem jest obejrzenie krótkiego filmu "Rodzice- odważcie się mówić".

      Po obejrzeniu zadajemy naszym rodzicom pytania: Jakie emocje przeważnie towarzyszą rodzicom, gdy dowiadują się, że ich dziecko jest homoseksualne? W jaki sposób przedstawieni rodzice mówią o homoseksualności swoich dzieci? Jakie wnioski z tego możemy wyciągnąć? Następnie dzielimy rodziców na grupy, w których pracują nad techniką rozmowy z dzieckiem, które jest homoseksualne lub/i w trakcie rozmowy, gdy poznajemy prawdę o seksualności dziecka.

     8. Zwracamy uwagę na postawy homofobiczne i rozmawiamy z rodzicami o tym, jak reagować, gdy ich dziecko jest prześladowane.

        Zaznaczyć trzeba, że jest mnóstwo sytuacji trudnych.  Pamiętać należy, że akceptujemy rożne punkty widzenia, ale nie tolerujemy obrażania i agresji.

     Wskazówki: panuj nad emocjami, szanuj zawsze drugiego człowieka, odwołuj się do stereotypów i uprzedzeń- ich niesprawdzalności, odwołaj się do emocji dyskryminowanej osoby, czy łatwo byłoby żyć komuś w społeczeństwie negatywnie do niego nastawionego, w konfrontacjach powołuj się na własne pozytywne doświadczenia w kontaktach z grupami mniejszościowymi i na przykłady ich niestereotypowych zachowań, czasami trzeba pogodzić się z tym, że nie zmienimy kogoś racji czy przekonań, nie reaguj agresją na agresję, nie toleruj dyskryminacji grup mniejszościowych, reaguj od razu, nie czekaj, aż sytuacja się uspokoi, tak rozmawiaj z agresorem, aby postawić go w ogniu pytań, aby sam dostrzegł niestosowność swojego zachowania, nie traktuj agresywnych komentarzy jako dowcip, jasno sformułuj swój sprzeciw, powołaj się na prawo do równości. Ważna sprawa- taką konfrontacją dajemy rozmówcy wyraźnie sygnał, że szanujecie odmienność.

 

9. Gdzie szukać pomocy w sytuacjach kryzysowych ?

Jeśli dziecko potrzebuje natychmiastowej pomocy możesz się zgłosić do Ośrodków Interwencji Kryzysowej (OIK), które są w każdym większym mieście. Możesz tam otrzymać pomoc psychologiczną, prawną, materialną. Część OIK-ów jest czynna całą dobę i np.prowadzi noclegownie. POMOC jest bezpłatna! Niepotrzebne jest ubezpieczenie.

Jeśli dziecko ma uporczywe i silne myśli samobójcze, można zgłosić się też do każdego szpitala psychiatrycznego, tam też nie jest potrzebne ubezpieczenie zdrowotne. W sytuacjach nagłych (o ile powiesz, że to sprawa pilna) lekarz musi przyjąć tego samego dnia.

Bezpłatny kryzysowy telefon zaufania dla dorosłych: 116 123 (czynny codziennie, w godzinach 14.00-22.00). Bezpłatny  kryzysowy telefon zaufania dla młodzieży: 116 111(czynny codziennie, w godzinach 14.00-22.00). Spis organizacji pomocowych jest na stronie www.samobojstwo.pl

Należy poszukać w swoim mieście organizacji, która zrzesza młodzież homoseksualną. Będzie to na pewno grupa wsparcia dla dziecka. W Gdańsku mamy np. TOLERADO. 

10. Następnie oglądamy fragment filmu "Modlitwy za Bobby'ego": 

Rozmawiamy z rodzicami o przedstawionej sytuacji. Co rodzice muszą zrozumieć?  Jak ważne jest ich wsparcie dla dziecka? Ten fragment poruszy największego twardziela.

11. Na koniec można zaproponować rodzicom, aby obejrzeli w zaciszu domowym film dokumentalny "Moje jest inne".

                                                    opracowała: Anna Konarzewska