#konferencja #storytelling

 KONFERENCJA OPARTA NA IDEI STORYTELLINGU W GDAŃSKU

Zapraszamy na niezwykłe wydarzenie: konferencję w formule storytellingu "Opowieści osadzone we własnych doświadczeniach," którą organizują Anna Konarzewska – nauczycielka II LO w Gdańsku oraz Dorota Kujawa-Weinke.

Konferencja "Opowieści osadzone we własnych doświadczeniach" oparta na formule storytellingu z elementami gry. To pierwsze tego typu wydarzenie w Polsce. Odbędzie się 4 listopada w pięknych wnętrzach Hevelianum w Gdańsku. Rejestracja uczestników i uczestniczek rozpocznie się o 9.00.

Czas trwania wydarzenia: 10.00 - 15.00.

Usłyszycie wspaniałe wystąpienia prelegentów, którzy inspirują swoimi opowieściami i tworzą niesamowite książki w tym temacie.

Wśród prelegentów udział potwierdzili znakomici, znani i cenieni w świecie akademickim, edukacyjnym i nauczycielskim:

1. prof. dr hab. Roman Leppert - polski pedagog, profesor nauk społecznych, nauczyciel akademicki, Uniwersytet Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy, twórca Akademickiego Zacisza.

2. dr hab. Marcin Napiórkowski - publicysta, zajmuje się mitologią współczesną, pamięcią zbiorową i kulturą popularną, pracuje w Instytucie Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego.

3. Marek Stączek - ghostwriter, mówca, autor książek biznesowych.

Zaś mentorzy i mentorki podzielą się swoim doświadczeniem, praktykami, pomysłami, obserwacjami i refleksjami w zakresie: metodyki, dydaktyki, wychowania, współpracy z instytucjami i organizacjami pozarządowymi, pozyskiwania środków na projekty, psychologii, postaw społecznych i obywatelskich oraz samorozwoju.

Podzielą się swoją historią w wybranym zakresie. Przez 10 minut będą opowiadać o swojej praktyce i inspiracjach, uczestnicy będą się przysłuchiwać się opowieści, po czym chętni przedstawią swoje historie i pytania w tym zakresie. Uczestnicy otrzymają specjalne karty do gry. Waszym zadaniem będzie podróż po opowieściach, która będzie miała swoje zwieńczenie.

Będziecie mieli do dyspozycji 12 mentorów i mentorek. Zależy nam, abyście usłyszeli jak najwięcej historii.

Celem konferencji jest wzajemne uczenie.

Kto będzie opowiadał swoje historie i czego będą dotyczyły?

1. prof. dr hab. Mirosława Mirka Dziemianowicz ,

Rodzinna socjalizacja do ról związanych z płcią czyli jak w tej samej rodzinie wychowuje się Dziewczynkę i Chłopca.

2. dr hab. prof. UŚ Magdalena Szpunar ,

Poezjoterapia. O sile bezsilnej poezji i słowach, które leczą.

3. dr Maciej Pabisek,

Dlaczego kształcenie kompetencji wygląda lepiej w teorii niż w praktyce i jak to zmienić?

4. dr Anna Hildebrandt-Mrozek

Kambodżańska odyseja. Doświadczenia z pracy z rodzicami i dziećmi szkoły The Global Child w Siem Reap.

5. Jacek Mackiewicz

O wyzwoleniu się z kajdanów oceniania i powrocie do idei uczenia organicznego i nierepresyjnego.

6. Magdalena Piróg

Odwaga cywilna i odpowiedzialność nauczyciela, a więc dlaczego "warto być przyzwoitym", kiedy wokół coraz ciemniej. . .

7. Marta Siwak

Opowieści o TYCH, w których niejedni zwątpili i spisali na straty…

8. Karol Sieńkowski

Liczenie dla opornych, czyli metodologia Tawa Pukllay.

9. Magda Drobnik

Jak wspierać młodych w kryzysie? Co zrobić, by młodzi dali sobie pomóc?

10. Jarek Łojewski

Porażki, które kształtują lidera, czyli co wyniosłem z moich trzech niepowodzeń?

11. Wioletta Torunczak

Współpraca biblioteki szkolnej i publicznej kreuje nową przestrzeń i nowe możliwości rozwoju młodych.

12. Filip Borawski

Podcina skrzydła zawsze ten, co nie ma siły latać - na podstawie działalności społecznej.

Koszt udziału w konferencji: 300zł Warto zapytać o dofinansowanie zakupu biletu. Link do zapisów: https://forms.gle/pwYK5nYWewyJyLCt5

Link do wydarzenia: https://fb.me/e/1fyXjsfWx

 

Oprócz ciekawych opowieści prelegentów i mentorów będzie można w trakcie przerw posłuchać historii dydaktycznych, metodycznych i wielu inspiracji na naszych stoiskach. Tutaj spotkacie interesujących ludzi i instytucje, będzie mogli zakupić wartościowe książki:

1.    Fundacja Pozytywni: Dorota Jankowiak-Dąbrowska i Anna Blokus -Szkodzińska opowiedzą o działaniach fundacji oraz o doświadczeniach w relacji z rodzicami.

2.    Program Projektor: Monika Wasilonek, Marta Jaśkiewicz i Michalina Broda opowiedzą o działaniach ekipy Programu Projektor. To idealne miejsce dla rodziców, studentów i nauczycieli. A na stoisku będą czekać Was niespodzianki.

3.    Magda i Marcin Łukasikowie – to para niesamowitych ludzi, którzy opowiedzą Wam Jak usprawnić pracę i naukę dzięki sztucznej inteligencji i myśleniu wizualnemu. Będzie też można zakupić książki u Magdy. Warto tu być.

4.    Fundacja Plan Daltoński: Anna i Robert Sowińscy – nasi przyjaciele. Na tym stoisku doznacie niesamowitych rozmów o wykorzystaniu Planu Daltońskiego w praktyce szkolnej. To doświadczeni, pełni empatii, z głową pełną pomysłów ludzie. I tutaj znajdziecie sporo książkowych inspiracji.

5.    Anna Konarzewska: stoisko z książkami dla Wychowawczyń i Wychowawców: „Być (nie)zwykłym wychowawcą” oraz „(Nie)zwykłych spotkań. Wokół godzin wychowawczych”.

 

Pomoc przy obsłudze konferencji zaproponowali uczniowie i uczennice II LO im. dra W. Pniewskiego w Gdańsku.

Patronat nad wydarzeniem objęli:

1.    Prezydent Gdańska – Aleksandra Dulkiewicz- Patronat Honorowy

2.    Program Projektor

3.    Związek Nauczycielstwa Polskiego

4.    Fundacja Plan Daltoński

5.    Polskie Stowarzyszenie im. Janusza Korczaka

6.    Instytut Praw Dziecka im. Janusza Korczaka

7.    Amicis in Educatione

8.    Mali Rebelianci

9.    Rewers

10. Niezbędnik Kreatywnej Nauczycielki

11. Gdyński Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli

Zapraszamy: Anna Konarzewska i Dorota Kujawa-Weinke

#szkolenie #wychowawca #lider #cel #zespół #sprawczość

 ZAPRASZAM NA (NIE)ZWYKŁE SZKOLENIE DLA WYCHOWAWCÓW

 NA DOBRY POCZĄTEK

Zbliża się początek roku szkolnego. Czytam fora wychowawców, widzę w nich wiele lęku, niepewności, ale też zaciekawienia nowym początkiem. 

Chciałabym zaoferować Wam spotkanie online ze mną.

Opis szkolenia:

O podążaniu za białym królikiem czyli o celach na przyszły rok szkolny.

Narzędzia dla wychowawców i ich podopiecznych na dobry początek.

Czy jesteś gotów(a) wzmocnić swoje umiejętności pedagogiczne i stworzyć inspirujące, wspierające środowisko edukacyjne? Myślisz już o tym, jak dobrze rozpocząć rok szkolny ze swoją klasą? Zastanawiasz się nad swoimi kompetencjami? Jeśli tak, to zapraszam na inspirujące szkolenie.

Startujemy: 30 sierpnia o 17.00

Czas trwania: 90 minut

Koszt: 99 zł

Na koniec szkolenia otrzymujesz zaświadczenie.

Miejsce: platforma zoom

link do zapisów: 

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSfYteV41C6K44BJP3OwAa0gGOazzhrCn8--goPh0rRpu-Yn6w/viewform?usp=sf_link 

Opłaty zacznę przyjmować od 22 do 28 sierpnia. Informacja o numerze konta i tytule opłaty zostanie wysłana do każdego, kto zapisze się w formularzu.

Po opłaceniu szkolenia prześlę link do spotkania. 

 

Czego będzie dotyczyć szkolenie?

🎯 Zdobędziesz narzędzia do motywowania i inspiracji, aby wspólnie osiągać sukcesy. Dowiesz się jak wyznaczać cele sobie i (z) klasą dla klasy.

🙌 Poznasz techniki budowania pozytywnych relacji z uczniami i efektywnej komunikacji.

📜 Dowiesz się, jak zbudować z uczniami wspólny kodeks klasowy jako fundament demokratyzmu klasowego, co umożliwi harmonijne funkcjonowanie grupy. To klucz do zapewnienia spokoju i skupienia w klasie.

🌀 Dowiesz się, jak obserwować i analizować dynamizm procesu grupowego. To pomoże Ci lepiej zrozumieć potrzeby uczniów oraz wskazać drogę do efektywnej współpracy.

🗓️ Poznasz sprawdzone metody na efektywne spotkanie z uczniami w nowym roku szkolnym.

💡 Odkryjesz metody, dzięki którym pobudzisz kreatywność w sobie oraz w uczniach, co pomoże Wam efektywniej planować wspólne działania.

🗳️ Nauczysz się tworzenia przestrzeni do wspólnego podejmowania decyzji i rozwijania umiejętności demokratycznych wśród uczniów. To umożliwi im aktywny udział w życiu klasy.

👑 Dostaniesz narzędzia, aby określić siebie jako lider klasowego, bo od siebie należy zacząć.

📅 Opanujesz sztukę tworzenia spójnego planu wychowawczego na cały rok szkolny.

📚 Będziesz mógł(a) korzystać z praktycznych wniosków i wskazówek już po pierwszym dniu szkolenia. Twoja klasa zyska na tym natychmiast!

🎩 Poznasz inspiracje związane z „Alicją w Krainie Czarów”, teorie Simona Sineka dotyczące przywództwa i koncepcje Daniela Pinka na temat motywacji. 

Zapraszam serdecznie, Anna Konarzewska

#zmiana #kryzys

 SŁÓW KILKA O ZMIANIE...

             Na początku opowiem Wam pewną historię… której autorem jest Jorge Bucay:

 

Kiedy byłem mały, uwielbiałem cyrk, a najbardziej w cyrku podobały mi się zwierzęta. Moją uwagę przyciągał zwłaszcza słoń (...). Podczas przedstawienia to ogromne zwierzę paradowało, prezentując swój niesamowity ciężar, rozmiar i siłę... Ale po przedstawieniu i krótko przed wejściem na scenę słoń zawsze siedział uwiązany jedną nogą do kołka wbitego w ziemię. Kołek był tylko małym kawałkiem drewna, który tkwił w ziemi zaledwie na kilka centymetrów. Wydawało mi się, że takie zwierzę z łatwością mogłoby wyrwać ten kołek i uciec. Co go w takim razie trzyma? Czemu nie ucieka? Ktoś z dorosłych odpowiedział mi wtedy, że słoń nie uciekł, bo był tresowany. Wtedy zadałem pytanie:

»Jeśli jest tresowany, to dlaczego go przywiązują?

« Nie pamiętam, abym otrzymał jakąś logiczną odpowiedź. Kilka lat temu odkryłem odpowiedź: »Słoń nie uciekał z cyrku, gdyż od najmłodszych lat był przywiązany do różnych kołków«.

Zamknąłem oczy i w wyobraźni ujrzałem dopiero co narodzonego i bezbronnego słonia, przywiązanego do kołka.

Jestem przekonany, że słonik ciągnął i pchał, i pocił się, próbując się uwolnić. I mimo że użył wszystkich sił, nie udało mu się, ponieważ wtedy kołek był dla niego za solidny.

Wyobraziłem sobie, że zasypiał ze zmęczenia i że następnego dnia znowu próbował, i kolejnego dnia, i kolejnego… Aż w końcu słoń zaakceptował swoją niemoc i zdał się na swój los. Ten potężny i silny słoń, którego widzimy w cyrku nie ucieka, ponieważ nie wierzy, że może. Ma w sobie utrwalone wspomnienie niemocy, którą przeżył krótko po przyjściu na świat. Nigdy więcej nie starał się walczyć ze swoim losem. Wszyscy przypominamy trochę słonia z cyrku – idziemy przez życie przywiązani przez setki kołków, które odbierają nam wolność. Żyjemy w przekonaniu, że nie możemy wykonać wielu rzeczy, tylko dlatego, że kiedyś podjęliśmy próbę, która zakończyła się niepowodzeniem.

Jak bardzo podobna jest ta historia do tej, której jesteśmy częścią.  Wierzymy, że ogranicza nas system; miejsce; opinie innych – bo co powiedzą inni na moje pomysły; myśli, że nie damy rady, więc po co próbować… więc tkwimy w miejscach, w sytuacjach, w poglądach, które nie są nam bliskie… 

Znajome?

Myślę, że każdy i każda z nas może się podpisać pod tymi doświadczeniami.

Jestem osobą, która przeżyła wiele zmian w życiu i osobistym, i zawodowym. Myślałam, że już nic nie jest mnie w stanie zaskoczyć, bo zmiany są jedyną stałą.

A jednak. Od kilku lat rozważałam zmianę miejsca pracy - z różnych i ważnych powodów czułam taką wewnętrzną potrzebę… Ale zabierałam się do tego jak pies do jeża. Ja…ta, która mówi: boję się i robię.

Tak, to prawda, że robiłam wiele rzeczy, których się obawiałam, ale chyba tylko po to, aby odwlec w czasie decyzję o zmianie miejsca pracy. Niektórzy odchodzą ze szkół definitywnie… decydując się radykalnie na zmianę pracy. A ja miałam problem z podjęciem decyzji o zmianie placówki. Niby nic wielkiego a jednak. Była to jedna z trudniejszych decyzji, ale już wiem, że najlepszych, jaką mogłam podjąć dla siebie. To wiele nieprzespanych nocy, bicia się z myślami… Dlaczego było mi tak trudno? Tkwiłam w jednym z błędów poznawczych – błędów zakotwiczenia. Prawie 15 lat pracy w jednej szkole spowodowało, że stałam się uwiązanym słoniem… Tłumaczyłam się sama przed sobą: że mam swoją salę, swój kantorek, że znalazłam swoje miejsce w szkole… że dzieci przychodzą tutaj też dla mnie… że grono nauczycieli jest wspierające… kto będzie teatr prowadził, jak odejdę…itd. Tymi wymówkami tuszowałam swoje potrzeby, a wewnątrz czułam, że więdnę… Zaczęłam baczniej przyglądać się sobie, otoczeniu, swoim emocjom… Po prostu w końcu zaczęłam słuchać swojego wewnętrznego ja. Nie ukrywam, że pewne sytuacje pomogły mi podjąć tę decyzję… Zawsze przydarza się coś, co pomaga nam postawić kropkę nad "i". Jednak by cokolwiek zrobić, trzeba najpierw wzbić się na wyżyny autorefleksji i odwagi. Najtrudniej zawsze zrobić pierwszy krok. Kiedy stawiasz pierwszy krok, czujesz się jeszcze niepewnie, ale kiedy zakotwiczysz ten krok w nowych myślach, przestrzeni, to czujesz przypływ wielu innych możliwości i wiary w zmianę. Zmiana otwiera… Odżyłam. Dostałam wiatru w żagle. Głowa buzuje mi od pomysłów na projekty z młodzieżą, z nauczycielami. Już niedługo wspólnie z Dorotą Kujawą-Weinke zorganizujemy pierwszą swoją ogólnopolską konferencję opartą na formule storytellingu. Odkurzę swoje marzenia i plany.  Mam pomysł na siebie, na swój rozwój… na zdobywanie świata – dobra, przesadziłam. 😉

Warto iść do przodu, warto walczyć o siebie… Życie potrafi nas zaskakiwać i dawać szanse ukryte w kryzysach. Czasami wystarczy zmiana przestrzeni a nasz organizm i umysł już zaczynają inaczej działać. Boję się nadal...ale robię swoje. 

Anna Konarzewska 

O szczęściu osobistym...

 

Jakiś czas temu napisałam dla ekipy Programu Projektor, z którą współpracuję, artykuł o szczęściu osobistym; jak je rozumiem i jak można sobie pomóc w dzisiejszym świecie pełnym zgiełku. Jak żyć, by nie zwariować? Szczerze? Nie wiem, bo dzisiejsze czasy to niemałe wyzwanie dla każdego, jednak warto przyjrzeć się z lotu ptaka swojemu życiu, by wykonać odpowiednie kroki, aby zadbać o siebie. 

Dodałabym koniecznie tutaj jeszcze punkt o zmianie. Wszyscy boimy się zmian, unikamy ich czasami jak ognia. Co powoduje, że tak trzymamy się tego, do czego przywykliśmy? Warto przeanalizować swoje sprawy zawodowe, osobiste, aby od czasu do czasu zrobić w nich wiosenne porządki. To nie jest łatwe, bo musimy pokonać w sobie wiele lęków, błędów związanych z zakotwiczeniem, czasami czarnowidztwa. Ale temu tematowi poświęcę więcej w osobnym poście.                                                                                                    

A tymczasem zapraszam Was do lektury tego, co już napisałam: link tutaj

Anna Konarzewska

Kordian, stan depresyjny, myśli suicydalne...

 KORDIAN- PORTRET PSYCHOLOGICZNY BOHATERA...

Kiedy myślę o literaturze, staram się ją zawsze osadzić w codzienności ucznia, w rzeczywistości. Dlaczego? Robię to po to, aby przybliżyć problematykę dzieł współczesnemu pokoleniu; po drugie- aby zrozumieli zaistniałe w niej mechanizmy; po trzecie- aby rozmawiać z uczniami o sprawach ważnych takich jak: emocje, poczucie własnej wartości, stany depresyjne czy myśli suicydalne. Uczniowie zupełnie inaczej reagują wówczas na postaci. Budzi się w nich empatia, współczucie. Dzisiaj pokażę Wam, jak wykorzystałam postać Kordiana z dramatu Słowackiego do rozmowy o depresji i myślach suicydalnych.

Młodzi ludzie szybko orientują się, że bohaterowie romantyczni byli tragiczni; że poszukiwali sensu swego życia; że nie zgadzali się z rzeczywistością wokół; że mieli myśli samobójcze lub targali się na własne życie. Warto wykorzystać tę świadomość do rozmowy na ważne tematy, dotyczące życia również naszej młodzieży.

1. Skupiamy się najpierw na Akcie I "Kordiana". Analizujemy stan psychiczny bohatera. Wyszukujemy informacje, aby nazwać jego emocje, samopoczucie, sposób widzenia świata.

Młodzież zwraca uwagę na nieszczęśliwą miłość, na wrażliwość, weltschmerz, na zmienność nastroju, zniechęcenie, pasywność, kryzys tożsamości, brak stabilności, brak wewnętrznego spokoju, refleksyjność postaci, samotność a przede wszystkim na stany depresyjne. 

Rozmawiamy o roli Grzegorza w życiu Kordiana. Co próbuje mu uświadomić, opowiadając mu historie z wypraw wojennych?

Analizujemy poniższy obraz w związku ze stanem Kordiana. Uzasadniamy, co łączy ten obraz z Kordianem:

źródło: PIXABAY

2. Na tablicy zapisujemy słowo DEPRESJA. Chętni uczniowie podchodzą i w chmurze zapisują swoje skojarzenia z tym hasłem. Pewnie pojawia się takie słowa: smutek, przygnębienie, izolacja, bezsilność, niemoc itp.

3. Zastanawiamy się wspólnie nad przyczynami depresji - dyskusja.

Utrata ukochanej osoby (śmierć), rozstanie, ważne- nagłe wydarzenie życiowe, nękanie, brak akceptacji, utrata zdrowia- np. nagła choroba nowotworowa, niepełnosprawność spowodowana wypadkiem, utrata statusu materialnego, inne zmiany w życiu, na które nie ma się wpływu.

4. Robimy burzę mózgów: Jak można pomóc Kordianowi? Co powiedzielibyście bohaterowi?

4.  Jak rozmawiać z osobą, która choruje na depresję. Przedstawiamy uczniom co można mówić takiej osobie, a czego unikać w kontakcie interpersonalnym (źródło: www.facebook.com/depresjaicodalej):

Ważne jest uświadamianie młodych ludzi w tym temacie.

5. Dyskutujemy wspólnie nad stereotypami związanymi z depresją: to tylko chwilowy smutek, dotyka tylko kobiety, to nie choroba, tylko leniwi ludzie użalają się nad sobą, każdy sam sobie z tym poradzi, ucieczka w obowiązki pomoże zwalczyć depresję, leki antydepresyjne uzależniają, leki wystarczą, aby się wyleczyć, konsultacja z psychiatrą lub psychoterapeutą to oznaka słabości.

6. Jak rozmawiać z kolegą/koleżanką, która wyznaje, że chce odebrać sobie życie? Z pomocą przychodzą nam poniższe slajdy. Kolejna sprawa, którą warto poruszyć z młodymi ludźmi.

7. Następnie podajemy numery telefonów zaufania, pod które może zadzwonić każdy, kto czuje bezsilność, nie ufa nikomu z bliskich mu osób...:

8. Na koniec lekcji- szybka runda- Czego dzisiaj się dowiedziałam/łem?

Po tych zajęciach mój uczeń podszedł do mnie i podziękował za tę lekcję. Dokładnie powiedział tak: "Cieszę się, że Pani nas uświadamia. Dobrze pełni Pani swoją rolę. Dziękuję". Klasa była bardzo zainteresowana tematem, w ciszy i skupieniu analizowali treści. Lekcja o postaci literackiej, stała się lekcją o życiu. 

To nie była łatwa lekcja, ale ważna.

Anna Konarzewska

Konrad, Wielka Improwizacja, emocje

 

Kiedy myślę o literaturze, staram się ją zawsze osadzić w codzienności ucznia, w rzeczywistości. Dlaczego? Robię to po to, aby przybliżyć problematykę dzieł współczesnemu pokoleniu; po drugie- aby zrozumieli zaistniałe w niej mechanizmy; po trzecie- aby rozmawiać z uczniami o sprawach ważnych takich jak: emocje, poczucie własnej wartości, stany depresyjne czy myśli suicydalne. Uczniowie zupełnie inaczej reagują wówczas na postaci. Budzi się w nich empatia, współczucie. Dzisiaj pokażę Wam, jak wykorzystałam postać Konrada z III cz. "Dziadów" do rozmowy o złości/gniewie.

Dodam, że "Dziady" cz. III moi uczniowie czytają scenami. Omawiamy je po kolei. Zapowiadam, którą scenę muszą przeczytać danego dnia. Takie czytanie jest też wygodniejsze dla ucznia, ponieważ nie zarzucam go treścią całej części III, tylko fragmentami. Uczeń ma prawo zgubić się w gąszczu wątków tego trudnego tekstu, dlatego od dawna pracuję tu taką techniką.

1. Na początku lekcji dzielę klasę na 4 zespoły.

Każdy dostaje inne zadanie do sceny 2, cz. III "Dziadów":

a) Co Konrad mówi o sobie i swojej twórczości?

b) Jaki jest stosunek Konrada do Boga?

c) Jak Konrad pojmuje naród?

d) Co Konrad twierdzi na temat życia i świata?

Uprzedzam klasę, aby skupili się na swoich zadaniach podczas słuchania interpretacji "Wielkiej Improwizacji" w wykonaniu Gustawa Holubka. W tym samym czasie mogą też śledzić tekst wzrokiem. Podczas audycji zapisują jak najwięcej spostrzeń- odpowiedzi, wskazówek do wykonania swoich zadań. 

Link: Wielka Improwizacja

2. Kiedy zakończymy audycję, grupy przystępują do realizacji swoich zadań. Do wykonania zadania otrzymują też zestaw klocków LEGO, aby zwizualizować zachowanie postaci i jego relację z Bogiem, narodem, z samym sobą... Ważne - nawet tutaj nadal pracują z tekstem dramatu. Na potwierdzenie swoich interpretacji, posługują się konkretnymi cytatami z utworu. Metafora, symbolika pomagają uczniom rozwijać wypowiedzi na temat postaci. Każda grupa mogła w trakcie prezentacji dopowiadać to, co jeszcze zauważyła w zachowaniu postaci - w odniesieniu do wykonanej konstrukcji oraz tekstu dramatu. Wiele ciekawych spostrzeżeń!

To efekty pracy uczniów:

Co Konrad mówi o sobie i swojej twórczości?

Jaki jest stosunek Konrada do Boga?

Jak Konrad pojmuje naród?

Co Konrad twierdzi na temat życia i świata?

3. Kiedy omówimy konstrukcje, zajmujemy się emocjami Konrada. Opisujemy, co czuje, jak wyraża swój stan emocjonalny. Co zdradza jego język, postawa, zachowanie? Co to za emocja i jaka jest jej przyczyna.

4. Następnie wyświetlamy film "Do Not Be Angry", dostępny tutaj

Zadajemy pytania: Co łączy chłopca i jego działanie z Konradem? Wskażcie podobieństwa, uzasadniając swoje zdanie.

5. Zadanie dla grup: Jesteście przyjaciółmi Konrada. Co doradzilibyście bohaterowi?

Jedna z grup dała takie rozwiązania:

- prowadzenie dziennika, aby móc z większą uwagą i refleksją przyglądać się swoim myślom,

- medytacje,

- znalezienia towarzysza życiowego, np. psa, który działałby terapeutycznie na jego emocje,

- wyzbycie się perfekcjonizmu i idealizmu, bo świat nie jest idealny,

- akceptacja samego siebie.

6. Zastanawiamy się nad swoją złością. Jak sobie z nią radzimy? Wykorzystujemy do pracy z uczniami rysunek Vitii Hoffmann. Można wyświetlić go na ekranie. Uczniowie pochylają się nad sobą. Po chwili, dzielą się swoimi refleksjami.

7. Rozmawiamy o tym, dlaczego mamy problem z adekwatnym wyrażaniem złości do sytuacji. Co obserwujemy na co dzień? Nad czym powinniśmy się pochylić jako ludzie? 

Anna Konarzewska

Ciałopozytywność

 O CIAŁOPOZYTYWNOŚCI NA PODSTAWIE KSIĄŻKI

JUSTYNY SUCHECKIEJ "NIE POWIEM CI, ŻE WSZYSTKO BĘDZIE DOBRZE".

O niskim poczuciu własnej wartości, braku samoakceptacji wśród dzieci i młodzieży napisałam w mojej nowej książce "(Nie)zwykłe spotkania. Wokół godzin wychowawczych", Logos, 2022: https://logos.warszawa.pl/ksiazki/190-niezwykle-spokaniawokol-godzin-wychowawczych-9788366748194.html

Tutaj znajdziecie mnóstwo ciekawych materiałów, aby przeprowadzić z uczniami ważne rozmowy wokół tej kwestii.

To temat, który stał się wyrazisty szczególnie po pandemii, o czym też mówiłam i przestrzegałam podczas moich szkoleń i webinarów. Nie będę się tutaj jednak skupiać na przerażających statystykach, badaniach i rankingach. Jest źle! Czas działać, uświadamiać dorosłych, ale też młodych ludzi. 

Dziś z pomocą przychodzi też książka Justyny Sucheckiej, która wyraźnie porusza wyzwania, którym czoła muszą stawić nasze dzieci i młodzież. 

Zatem do rzeczy! 

Przed Wami scenariusz zajęć wychowawczych wokół tematu związanego z ciałopozytywnością. Zapewniam, że nie ostatni. Warto zabrać ten pomysł ze sobą na przyszły rok szkolny do swojej klasy.

1. Poprośmy uczniów, aby na karteczkach - anonimowo- wypisali wszystkie skojarzenia z ciałem. Wrzucają je do słoiczka, z którego nauczyciel będzie wyciągał kartki i odczytywał na forum.

Tutaj padną różne odpowiedzi, pozytywne i negatywne wskazania- przyjrzyjmy się tym negatywnym. Zapowiedzmy, że podczas lekcji porozmawiamy o tym. 

2. Następnie odczytujemy na głos fragment książki Justyny Sucheckiej- rozdział: "To twoje ciało":

(…)

Ola: Ciało to narzędzie do osiągania celów. Czasem odczuwałam wobec niego wściekłość. Że nie tańczę jak inni, że nie wyglądam jak inni, że nie mieszczę się w XS jak inni. Że nigdy nie wygrywam zawodów, że nigdy nie usiadłam w szpagacie, że nikt nigdy nie pochwalił mojego ciała, że pielęgniarka na kontroli w szkole dziwnie na mnie patrzyła – wylicza dziewczyna.

Po niej Gaja opowiada o tym, że ciało było dla niej powodem stygmatyzacji. Było powodem ciągłego ciągania mnie po szpitalach i przychodniach, było powodem, dla którego dwudziestu studentów medycyny stawało nad moim łóżkiem i dokładnie oglądało każdy centymetr mojej skóry. Nie było częścią mnie, tylko nieznośną pokrywą, maszyną niosącą mnie po świecie.

Głos Ani drży: Czułam się w tym wszystkim cholernie samotna. Popadłam w depresję. Byłam załamana, obwiniałam się, płakałam każdego dnia. Nie mogąc pogodzić się ze swoim ciałem, cięłam je, chciałam po prostu umrzeć.

(…)

Według Światowej Organizacji Zdrowia samoocena i zadowolenie z życia u polskich nastolatków pogarsza się wraz z wiekiem. W wieku 11 lat „za grube” czuje się 39% dziewcząt, w wieku 13 lat już 49%, a w wieku 15 lat- 52% dziewcząt. Niestety Polska ma pod tym względem najgorsze wyniki spośród kilkudziesięciu badanych państw.

- Te badania już są przerażające, a uwzględniają tylko tych, którzy uważają się „za grubych” – zauważa Natalia. – A przecież wiemy, że to niejedyny problem z ciałem, który zgłaszają młodzi ludzie. Są osoby, które uważają się za zbyt chude, zgłaszają problemy z trądzikiem, bliznami, chorobami, niepełnosprawnościami.

(…) Co to jest bodyshaming? To wszystkie komentarze, które mają na celu zawstydzenie, ośmieszenie czy poniżenie z powodu wyglądu. To przemoc.

Młodzież jest grupą szczególnie narażoną na hejt oraz zawstydzające komentarze ze względu na wygląd- zauważają Natalia i Marysia. W ostatnich miesiącach wielokrotnie słyszałam o tym, że większość nastolatków doświadcza tego typu przemocy nie tylko ze strony rówieśników, ale również często ze strony najbliższych- rodziców, rodzeństwa czy dziadków. (…) Wszyscy w tym uczestniczymy, komentując cudzy wygląd. I wzmacniają to media społecznościowe. Czy wiesz, że według badań przeciętna nastolatka robi osiemnaście zdjęć, zanim wybierze to jedno, które wstawi do internetu? To oznacza, że obraz, który widzimy w sieci – nawet bez filtrów- jest bardzo wypaczony. (…) Szybko doszłyśmy do wniosku, że  ogromnym problemem jest brak wiedzy o tym, jak powstają kanony piękna czy jak działają media społecznościowe- mówi Natalia.

(…)

Marysia: - Na przykład wiele osób się dziwi, czemu młode osoby, przede wszystkim dziewczyny, nie chcą ćwiczyć na lekcjach wychowania fizycznego. A one opowiadały nam, że mają wiele powodów, o których nikt z nimi nie rozmawia. Na przykład wstydzą się rozbierać, bo mają włosy na ciele i ktoś im powiedział, że „to wstyd”. Albo muszą robić ćwiczenia niedopasowane do ich możliwości, a potem są krytykowane, że robią coś źle. Słyszą złośliwe lub obraźliwe komentarze. (…)

Choć statystycznie to dziewczęta nie lubią swoich ciał, to ich oswojenie i zmiana sposobu mówienia i myślenia o nich powinny być bardzo istotnym tematem również dla chłopaków. (…) Popkultura tak działa, że rzadko możemy zobaczyć chłopaków w typie „plus size” albo choćby z lekko odstającym brzuchem.  

3.  Otwieramy dyskusję nad tekstem: Co wpływa na naszą samoocenę, samopoczucie? Jak to zmienić? Od czego zacząć? Co najbardziej Was przeraża w tych wypowiedziach? Co czuliście, słuchając tych wypowiedzi? Co to jest bodyshaming? 

4. Praca w małych  grupach. Zespoły mają odpowiedzieć na dwa pytania: Jakie komunikaty otrzymujecie na temat swojego ciała, wyglądu? Co mówicie innym o ich wyglądzie?

Wspólnie podsumowujemy to, co grupy napisały. wyciągamy wnioski.

5. Następnie włączamy film "Odczep się od mojego ciała": https://www.youtube.com/watch?v=LqsdfjGCjH4

Po filmie grupy opracowują rady dla siebie i innych- O życzliwości wobec siebie i innych. 

6. Uruchamiamy film DOVE "Ewolucja": https://www.youtube.com/watch?v=aDASHgNUoNM

Po filmie dyskutujemy o roli mediów społecznościowych w kreowaniu rzeczywistości i rozumienia piękna? Dlaczego poczucie piękna jest zaburzone? 

7. Pokazujemy uczniom instagramowy profil Celesty Barber: https://www.instagram.com/celestebarber/

Niech uczniowie wezmą telefony do ręki i zerkną na to, w jaki sposób aktorka podchodzi do rozumienia piękna przez media społecznościowe? W jaki sposób pokazuje prawdę o świecie celebrytów, modelek w mediach? Co sądzą o takiej postawie? 

(Tutaj gwarantuję mnóstwo śmiechu podczas lekcji).

8. Burza mózgów: Jak rozumiecie pojęcie: ciałopozytywność? 

Akceptacja swojego ciała i ciała innych, bez względu na kolor skóry, wymiary, wagę, formę, wygląd. Pozytywne komunikaty na temat swojego ciała/ wyglądu oraz wyglądu innych. 

Bycie pozytywnym wobec swojego ciała. 

Szacunek do swojego ciała.

9. Praca w grupach: Co zrobić, aby być ciałopozytywnym?

Przykładowe odpowiedzi:

Pozytywne komunikaty o ciele, wyglądzie swoim i innych.

Nie oceniajmy ciała innych, nie krytykujmy swojego wyglądu.

Dostosowanie ćwiczeń podczas lekcji wychowania fizycznego do swoich możliwości.

Środki higieniczne- koszyki menstruacyjne- w toaletach.

Możliwość wychodzenia w trakcie lekcji do toalety.

Posługiwanie się zaimkami i imionami zgodnymi z tożsamością osoby.

źródło: https://spojrznasiebie.pl/ - tu znajdziecie więcej informacji.

10. Podsumowanie zajęć. Runda niedokończonego zdania: Dziś dowiedziałem się.... Dzięki tej lekcji zrozumiałam...

Anna Konarzewska