Obserwatorzy

sobota, 27 czerwca 2026

#opowieść o kalendarzu

 Niezbędnik Kreatywnego Nauczyciela 2026/2027



Pozwólcie, że opowiem Wam historię pewnego kalendarza.


    W pewnej szkole, w której dni często biegły szybciej niż dzwonek na lekcję, pojawił się kalendarz. Nie był jednak taki jak inne. Nie miał tylko cyfr, nazw miesięcy i pustych pól do wpisywania sprawdzianów. Od pierwszej chwili było w nim coś niezwykłego, jakby nosił w sobie ciche historie, które czekały, aż ktoś je odkryje.

Mówiono o nim, że to kalendarz niezwykły. Nie dlatego, że znał daty, ale dlatego, że podpowiadał, jak być z uczniami naprawdę a nie tylko obok nich.

Na jego stronach, oprócz dni i tygodni, ukryły się pomysły, które budziły klasy jak poranne światło. Raz podsuwał wychowawcy sposób na rozmowę, która otwiera nawet najbardziej zamknięte drzwi. Innym razem zostawiał wskazówkę, jak zamienić zwykłą lekcję w spotkanie, które zostaje w pamięci na długo. Czasem szeptał też: „zatrzymaj się, dziś nie musisz biec – wystarczy, że usłyszysz siebie”.

To nie był zwykły terminarz, w którym zapisuje się jedynie zebrania i wywiadówki. Ten kalendarz żył rytmem szkoły: jej radościami, napięciami i codziennymi wyzwaniami. Każdy miesiąc przynosił nowe inspiracje do pracy z uczniami, tak, aby wychowawca nigdy nie został sam z pytaniem: „jak to zrobić lepiej?”.

Były w nim także merytoryczne wskazówki, które prowadziły krok po kroku przez relacje, emocje i rozmowy. Jakby ktoś doświadczony stał obok i mówił: „spróbuj tak, to może zadziałać”.

A co najważniejsze: stworzyli go ludzie z pasją z całej Polski, którzy od lat wspierają polską edukację. To nauczyciele, edukatorzy, trenerzy i praktycy, którzy dobrze znają szkolną codzienność i jej ciche wyzwania. Każda strona była jak wspólny głos wielu osób, które wierzą, że szkoła może być miejscem relacji, a nie tylko obowiązków.

    Z czasem nauczyciele zaczęli zauważać, że sięgają po niego nie tylko po to, by sprawdzić datę. Otwierali go, gdy chcieli zrozumieć klasę lub gdy poszukali pomysłu czy potrzebowali oddechu. I wtedy okazało się, że to nie kalendarz organizuje ich rok szkolny. To on nauczył ich, jak być z uczniami przez cały ten rok – mądrzej, spokojniej i bliżej.

Jeśli chcesz zaprosić ten niezwykły kalendarz w progi Twojej szkoły, zamów go w tym miejscu.




poniedziałek, 16 marca 2026

#piękno #ciałopozytywność

 O PIĘKNIE INACZEJ...


Lekcja wychowawcza o samoakceptacji.

Uczę się patrzeć na siebie i na innych z szacunkiem.

klasy ponadpodstawowe

klasy 7-8 szkoły podstawowej


1. Zapisz na tablicy słowo "ciało". 

Uczniowie odpowiadają na pytania metodą: Widzę- myślę-zastanawiam się.

Widzę: Co widzimy w mediach, gdy mowa o „idealnym ciele”?

Myślę: Co to mówi o tym, jak społeczeństwo rozumie piękno?

Zastanawiam się: Jak te przekazy wpływają na młodych ludzi?

2. Projekcja filmu "Piękna generacja", dostępny na YT: Piękna generacja

Zatrzymujemy film na sekwencji 2.30 i pytamy uczniów o to czym według nich jest piękno. Ich zadaniem jest dokończenie zdania: Piękno to...

3. Dyskusja po filmie. 

Przykładowe pytania do uczniów:

  1. Co najbardziej zapamiętaliście z filmu?

  2. Jak bohaterowie postrzegali piękno? 

  3. Skąd bierze się presja wyglądu?

  4. Dlaczego tak trudno dostrzec na co dzień nasze wewnętrzne piękno, czyli to, co czyni nas wyjątkowymi?

  5. Czy różnorodność ciał jest widoczna w reklamach?

4. Pomyśl- porozmawiaj- podziel się.

Uczniowie najpierw indywidualnie zastanawiają się nad odpowiedziami: Co było najważniejszym przesłaniem filmu? Czy presja wyglądu dotyczy tylko dziewczyn?

Potem swoje refleksje wymieniają w parze z kolegą lub koleżanką w ławce. Chętni dzielą się na forum swoimi spostrzeżeniami. 

5. Co w nas jest piękne- ćwiczenie indywidualne.

Uczniowie dostają kartki. Na środku kartki zapisują swoje imię. Wokół zapisują 5 rzeczy, które w sobie lubią

6. Manifest generacji piękna- praca grupowa- plakat.

Uczniowie dzielą się na 4–5 osobowe grupy. Każda grupa ma stworzyć 3 zasady „Pięknej Generacji”, np.: Nie porównujemy się do nierealnych ideałów. Szanujemy różnorodność wyglądu. Doceniamy siebie i innych.

Uwaga! Tutaj można wykorzystać makulaturę do zrobienia plakatów. Plakaty warto zawiesić na klasowej gazetce.

7. Podsumowanie: Kiedyś myślałem... Teraz myślę...

Uczniowie kończą zdania:

Kiedyś myślałem/am, że piękne ciało to…

Teraz myślę, że…

Kilka osób może przeczytać swoje refleksje.


Anna Konarzewska